Ο ΕΝΦΙΑλτης συνεχίζεται...

«ΤΡΙΚΥΜΙΑ ΕΝ ΚΡΑΝΙΩ» (σχόλια στην επικαιρότητα)

Ο ΕΝΦΙΑλτης συνεχίζεται...

Ήρθε και πάλι η ώρα για την πληρωμή του ΕΝΦΙΑ.  Πήγα κι εγώ να πληρώσω σαν καλός ηλίθιος πολίτης.  Και μαθαίνω ότι (ύστερα από 5 χρόνια χωρίς χρέωση) θα υπάρχει από δώ και πέρα χρέωση 2 € σε κάθε δόση ΕΝΦΙΑ που θα πληρώνω στην τράπεζα!  Και επειδή το σπίτι είναι και στο δικό μου όνομα και στης γυναίκας μου, πληρώνουμε από 2 € ο καθένας, άρα 4 € χαράτσι σε κάθε δόση του ΕΝΦΙΑ, επί 5 δόσεις = 20 €!  Σχεδόν σαν να πληρώνω μία δόση παραπάνω!

Και δεν διαμαρτύρεται κανείς! ενώ είναι χαράτσι ύπουλο και αναγκαστικό της ίδιας της τράπεζας. Δεν την βάζει την χρέωση αυτή το κράτος αλλά η τράπεζα! Μιλάμε για εκατομμύρια €, που πάνε κατευθείαν στις τράπεζες, όχι στο κράτος! Και ενώ θα έπρεπε, κακόμοιρε πολίτη, να διαμαρτυρηθείς στην τράπεζα, δεν βγάζεις άχνα!

Ξεδιάντροπα μας περιπαίζουν και μας εκμεταλλεύονται.  Κι εμείς πληρώνουμε αδιαμαρτύρητα τα κερατιάτικα του ανίκανου ελληνικού κράτους-μπουρδέλου. (Ζητώ συγγνώμη από τα μπουρδέλα για την παρομοίωσή τους με το ελληνικό κράτος· τουλάχιστον αυτά έχουν οργάνωση!) Διότι το ανοργάνωτο κράτος σαν καλός νταβατζής δεν σου δίνει πλέον την δυνατότητα να πληρώσεις στην εφορία, αλλά σε υποχρεώνει να πάς στην Τράπεζα! Εάν μπορούσες να επιλέξεις το ταμείο της εφορίας, να δείς πώς οι τράπεζες θα είχαν μηδενική χρεώση ή θα χρέωναν το πολύ 20-30 λεπτά, όπως κάνουν με τους λογαριασμούς νερού, ρεύματος κλπ.

Δηλαδή και σε υποχρεώνουν να πληρώσεις μέσω τραπέζης, χωρίς να έχεις άλλη επιλογή, και σε χρεώνουν με 2 € παραπάνω, επειδή είσαι ηλίθιος νομοταγής και πληρώνεις! 

Νοοτροπία ίδια με τον φόρο οδόντων (ντίς-παρασί) επί τουρκοκρατίας. Τότε κάποιος Έλληνας υποχρεωνόταν με διάφορους τρόπους να κάνει το τραπέζι σε έναν Τούρκο αξιωματούχο. Αφού ο Τούρκος έτρωγε και έπινε ό,τι και όσο επιθυμούσε (τον αγλέουρα), όταν έφευγε, όχι μόνο δεν πλήρωνε, αλλά αντιθέτως ελάμβανε από τον Έλληνα ένα ικανό χρηματικό φιλοδώρημα ως αποζημίωση, διότι ο άνθρωπος κουράστηκε να μασάει και εφθείροντο τα δόντια του από το πολύ φαΐ!

Κι ας μην πούν οι τράπεζες ότι οι άνω των 70 δεν έχουν χρέωση! Διότι οι συνταξιούχοι κάτω από τα 70 τί θά κάνουν;  Οι συνταξιούχοι λόγω αναπηρίας, λόγω ασθενειών, λόγω εθελούσιας εξόδου, λόγω πρόωρης συνταξιοδοτήσεως κλπ, είναι μήπως οι κεφαλαιοκράτες που πρέπει να πληρώσουν τις αμαρτίες των άλλων;

Επίσης ας μην τολμήσουν οι τράπεζες να πουν ότι, αν πληρώσεις μέσω διαδικτυακής συναλλαγής, δεν έχεις χρέωση.  Διότι μπορεί να μην έχει χρέωση φέτος, αλλά θα έχει χρέωση του χρόνου ή του παραχρόνου.  Το ίδιο δεν έγινε και με την πληρωμή στον γκισέ; 

Ρωτάει κανείς αν μπορούν οι φορολογούμενοι των 68 ετών, των 65, των 60 ετών, καθώς και πολλοί άλλοι ακόμα, να έχουν web-banking;  Εδώ πολλοί δεν έχουν τηλέφωνο, θα έχουν διαδίκτυο; Πότε έγινε υποχρεωτικός νόμος του κράτους το να έχουμε όλοι υπολογιστές και διαδίκτυο και web-banking στο σπίτι μας;  

Προσοχή!  Όσοι δεν έχετε τέτοια πράγματα μην πάτε να κάνετε web-banking μέσω φίλων ή λογιστών!  Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; ότι θα δώσετε σε κάποιο 3ο άτομο κωδικούς και θα μπορεί να κάνει αναλήψεις από τον λογαριασμό σας, χωρίς εσείς να τον ελέγχετε! 

Επίσης αν κάποιοι χάκερ υποκλέψουν τα στοιχεία σας, θα ξυπνήσετε μία μέρα και δεν θα έχετε ούτε ένα ευρώ στον λογαριασμό σας!  Οι πιο ασφαλείς τραπεζικές συναλλαγές παγκοσμίως γίνονται στον γκισέ!  Γιατί μας το αποκρύπτουν αυτό;

Ποιός θα μας γλιτώσει σήμερα από τις παράλογες χρεώσεις του τραπεζικού συστήματος, που σαν άλλες ύαινες έχουν πέσει πάνω στο ισχνό βαλάντιό μας; Πού θα μπορέσουμε να διαμαρτυρηθούμε;  Πού θα βρούμε το δίκιο μας;  Για ποιά αριστερά κυβέρνηση και κόκκινα άλογα μιλάμε;

Sakis Salos

Προβλήματα αιμοδοσίας

Το παρακάτω κείμενο μας το έστειλε αναγνώστης, ο οποίος πριν από 2 εβδομάδες περίπου το είχε στείλει μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου σε 4 αρμόδιους φορείς, στο ΕΚΕΑ (= Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας), στο ΕΜΑ (= Εθνικό Μητρώο Αιμοδοτών), στον ΠΑ.ΣΥ.Ε.Α. (= Πανελλήνιο Σύλλογο Εθελοντών Αιμοδοτών του Υπουργείου Υγείας καὶ Κοινωνικής Αλληλεγγύης), και στην Π.Ο.Σ.Ε.Α (= Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Εθελοντών Αιμοδοτών). Μέχρι σήμερα δεν έλαβε καμμία απολύτως απάντηση από κανέναν φορέα. Τα πλήρη στοιχεία και ονόματα βρίσκονται στην διάθεσή μας.


Μένω μόνιμα στο Λεκανοπέδιο Αττικής, είμαι εθελοντής αιμοδότης εδώ και λίγα χρόνια, έχω εγγραφεί στο ΕΚΕΑ και εχω πάρει δελτίο εθελοντή αιμοδότη (χάρτινο) και πλαστική ταυτότητα (κάρτα με τσιπάκι). Προτού γίνω εθελοντής αιμοδότης είχα δώσει αίμα καμμιά δεκαριά φορές περιστασιακά, όταν υπήρχε τυχόν ανάγκη για κάποιον συγγενή ή γνωστό.

Επειδή όμως αυτές οι περιπτώσεις ήταν πολύ λίγες, αποφάσισα να γίνω εθελοντής με σκοπό να δίνω αίμα τακτικά γύρω στις 4 φορές το χρόνο, δηλαδή περίπου κάθε τρεις μήνες. Σκέφτηκα ότι, αφού υπάρχει ανάγκη κι αφού αποφάσισα να προσφέρω αυτό το ελάχιστο που μπορώ, ας προσφέρω όσο περισσότερο μπορώ. Το έκανα με την καρδιά μου, γιατί το ήθελα.

Φρόντισα και ενημερώθηκα πολύ προσεκτικά για τις προϋποθέσεις που πρέπει νάχω για να είμαι εθελοντής αιμοδότης. Μάλιστα έκαμα και γενικές εξετάσεις αίματος, καρδιογράφημα, μετρήσεις πιέσεως κλπ., ώστε να είναι σίγουρο 100% ότι δεν υπήρχε κανένα απολύτως πρόβλημα από την πλευρά μου.

Επέλεξα να πηγαίνω στο νοσοκομείο «QQQ», γιατί με βόλευε. Πέρυσι όμως ένας νοσηλευτής, όταν ξάπλωσα για να δώσω αίμα και είδε ότι πήγαινα εκεί κάθε τρείς μήνες, άρχισε να μου κάνει ολόκληρη «κατήχηση», κατά την διάρκεια της αιμοδοσίας και χωρίς να ζητήσω την γνώμη του, ότι δεν είναι καλό να πηγαίνω τόσο συχνά, ότι κάποιες τιμές (π.χ. αιματοκρίτης) ήταν καλές μεν αλλά προς τα χαμηλά όρια, ότι ο ίδιος δίνει 2 φορές τον χρόνο, και μόνο αν χρειαστεί εκτάκτως ίσως να δώσει και 3η φορά, όπότε κι εγώ να δίνω αίμα 1-2 φορές το χρόνο. Σημειωτέον ότι ο αιματοκρίτης μου συνήθως είναι γύρω στο 46% (!!!) και τελικά τα όσα σχετικά μου έλεγε ο νοσηλευτής ήταν μάλλον μπούρδες.

Τέλος πάντων ύστερα από αυτήν την αρνητική πλύση εγκεφάλου αποφάσισα κι εγώ να δίνω αίμα 3 φορές το χρόνο. Πρόσφατα πήγα στο ίδιο νοσοκομείο Σωτηρία, για να ξαναδώσω, καθώς ξέρω ότι τον Αύγουστο σημειώνονται ελλείψεις.

Όταν ξαπλωσα στο κρεβάτι, η νοσηλεύτρια άρχισε να ψάχνει για την πιο κατάλληλη φλέβα, όπως γίνεται συνήθως. Ξαφνικά μου λέει «Δεν έχετε καλές φλέβες, το ξέρετε;» Ξαφνιάστηκα. Σχεδόν σοκαρίστηκα. Δεν μου είχαν ξαναπεί κάτι τέτοιο. Μετά με ρωτάει «Έχετε ξαναδώσει αίμα;» Της απαντάω «Πολλές φορές». Μου ξαναλέει «Εδώ στο νοσοκομείο Σωτηρία εννοώ». Μα δεν είχε δεί το δελτίο μου; Της το είχα δώσει μαζί με το ερωτηματολόγιο, που είχα μόλις συμπληρώσει. Της απαντάω «Όλες τις φορες τα τελευταία χρόνια εδώ έρχομαι». Φαίνεται ότι κάτι την προβλημάτιζε και έψαχνε να βρεί κάτι για δικαιολογία, αν το πράγμα πήγαινε στραβά. Έπρεπε να το καταλάβαινα εκείνη την ώρα και να φύγω.

Τελικά βρίσκει κάποια φλέβα που της φάνηκε καλή. Μου βάζει την βελόνα και πόνεσα αρκετά, ενω άλλες φορές σχεδόν δεν καταλάβαινα τίποτε. Και μάλιστα δεν ήταν ένας πόνος για μια στιγμή, αλλά συνεχής! Και αίμα δεν έβγαινε! Κάτι έκανε στρίβοντας λίγο την βελόνα (το είδα με τα μάτια μου), οπότε πόνεσα ακόμη περισσότερο. Της λέω «Ξέρετε πονάω αρκετά». Αλαφιασμένη μου λέει «Δεν έκανα τίποτε. Δεν το πείραξα». (Ψέματα είπε, προφανώς φοβήθηκε.)

Έφυγε αμέσως και με άφησε με την βελόνα στο χέρι να πονάω! Επέστρεψε με κάποια νοσηλεύτρια μεγαλύτερης ηλικίας και προφανώς πιο έμπειρη, η οποία είδε την κατάσταση και είπε στην πρώτη «Είσαι μέσα στην φλέβα». «Και γιατί δεν βγαίνει αίμα»; ρωτάει η πρώτη. Τις διακόπτω και τους λέω «Πονάω πολύ». «Με συγχωρείτε πολύ, δεν είχαμε πρόθεση να σας πονέσουμε», μου λέει η δεύτερη. «Σας παρακαλώ, βγάλτε το. Δεν θα δώσω αίμα τώρα. Θα έρθω άλλη φορά», είπα.

Ήμουν πολύ νευριασμένος. Έφυγα βρίζοντας. Τόσες φορές έχω δώσω αίμα, τέτοιο πράγμα δεν μούχει ξανατύχει.

Τελικά η τακτική και συχνή αιμοδοσία είναι μόνο για τους εργαζόμενους των νοσοκομείων; Ποτέ δεν κατάλαβα τί τον πείραξε εκείνον τον νοσηλευτή πέρυσι το ότι θέλω να δίνω κάθε 3 ή 4 φορές το χρόνο, αφού απο ιατρική πλευρά δεν είχα πρόβλημα. Έκανα κάτι κακό; Χαλούσα τα προνόμια κάποιας κάστας; Πήγαινα κόντρα σε τίποτε συμφέροντα; Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, ενημερώστε μας παρακαλώ στην επόμενη διαφημιστική σας εκστρατεία.

Άραγε θέλετε ή όχι να υπάρχουν εθελοντές αιμοδότες; Για ποιόν λόγο γίνονται όλες αυτές οι διαφημίσεις και η πλύση εγκεφάλου να δίνουμε αίμα; Και μήπως πρέπει να εκπαιδεύσετε καλύτερα το νοσηλευτικό προσωπικό που ασχολείται με την αιμοληψία; Αν όντως ήταν δύσκολη η εξεύρεση κατάλληλης φλέβας στην δική μου περίπτωση, γιατί η αρχική νοσηλεύτρια δεν πήγε αμέσως στην εμπειρότερη συνάδελφό της, προτού μου χώσει την βελόνα στο μπράτσο και μ’ αφήσει με την βελόνα μέσα να πονάω;
 
Και τέλος να προσθέσετε άλλη μία προϋπόθεση στις οδηγίες για τους εθελοντές αιμοδότες: ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΛΕΣ ΦΛΕΒΕΣ! Και να μας εξετάζουν ειδικά γι’ αυτό το πράγμα, για να διευκολύνονται και οι νοσηλεύτριες, αλλα και για να μη μας τρυπάνε κι εμάς και ταλαιπωρούμαστε άδικα.
 
 Όσο για μένα, αφού ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΛΕΣ ΦΛΕΒΕΣ, δεν πρόκειται να ξαναδώσω αίμα. Δεν έχω καμμία όρεξη να με τρυπάνε με βελόνες... Παρ΄ ότι τόσα χρόνια οι φλέβες μου δεν με είχαν εμποδίσει σε τόσες αιμοδοσίες.

Σ. Ν.

Δελτία ειδήσεων

Παρακολουθείς το δελτίο ειδήσεων. Δεν έχει σημασία σε ποιό κανάλι, όλα το ίδιο χάλι έχουνε! Ακούς την ενημέρωση για τα οικονομικά. Ξαφνικά έχεις μεταφερθεί σε ένα πολύνεκρο δυστύχημα στην Ινδία. Αμέσως μετά βλέπεις εικόνες από κάποιες φασαρίες στο Γύθειο. Το επόμενο θέμα είναι για το Χόλιγουντ. Κι εσύ μένεις με την απορία: το Γύθειο πού ανήκει τελικά, στις Ινδίες ή στις ΗΠΑ;

Δεν ξέρω τι σόι δημοσιογραφία έχουν μάθει και ποιά ενημέρωση εξυπηρετούν δημοσιογράφοι και καναλάρχες στην ελληνική τηλεόραση, αλλά είναι σίγουρο ότι δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να τακτοποιήσουν το υλικό τους σε θεματικές ενότητες. Οι μόνες θεματικές ενότητες που υπάρχουν είναι τα αθλητικά και το δελτίο καιρού. Σε όλα τ’ άλλα χάνεις τον μπούσουλα. Δεν ξέρεις πού είναι το κεφάλι, πού είναι τα πόδια, πού είναι τα χέρια, πού το στομάχι. Χάος, σύγχυση, θολούρα, ανακρίβεια, ανακάτεμα, μπέρδεμα. Δελτία χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Βομβαρδισμός του τηλεθεατή με εικόνες, ειδήσεις, συζητήσεις, όπως νάναι και όπως λάχει. «Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένοι»!

Αν θέλουν να προσφέρουν σωστή δημοσιογραφία, ας οργανώσουν όλο το δελτίο ανά θέματα. Θα είναι μία αρχή να περιορίσουν λίγο αυτό το χάος. Πολιτικές ειδήσεις, οικονομικές, αστυνομικό ρεπορτάζ, επιστημονικά, λοιπές ειδήσεις εσωτερικού, εξωτερικές ειδήσεις, καλλιτεχνικά, σύντομος σχολιασμός θεμάτων με καλεσμένους του δελτίου, αθλητικά, μετεωρολογικά. Διάρκεια δελτίου 30 με 45 λεπτά, όχι παραπάνω. Και χωρίς διαφημίσεις ενδιάμεσα.

Και άλλα πολλά θα μπορούσαν να γίνουν, ώστε να έχουμε σωστή δημοσιογραφία και σωστή ενημέρωση. Αλλά τότε θα έμεναν άνεργοι ίσα με τα δύο τρίτα των σημερινών δημοσιογράφων. Δεν είναι του παρόντος.

Και μιας και αναφέρθηκα στα δελτία καιρού, να πω και τούτο ακόμα. Σε καφετζού πηγαίνουν και παίρνουν πληροφορίες για τον καιρό των επόμενων ημερών; Ειδικά για την Αττική συνήθως λένε αλλ᾿ αντ᾿ άλλων. Ρεντίκολο έχουνε γίνει, δεν το καταλαβαίνουν; Τη χαρτορρίχτρα της γειτονιάς να ρωτάγαμε, πιο σωστές προβλέψεις θα έδινε! Ε, μα πια!

Ο κατήφορος

Ο κατήφορος πού θα σταματήσει; Στην Ευρώπη άλλοι μας οικτίρουν, άλλοι μας υβρίζουν και άλλοι μας συμπονούν. Την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου ο πρόεδρος της Ιταλίας Τζιόρτζιο Ναπολιτάνο δήλωσε δημόσια πως «η Ιταλία δεν είναι Ελλάδα». Διασαφηνίζοντας τη δήλωσή του τόνισε πως η χώρα του θα τιμήσει τις υποχρεώσεις της έναντι των πιστωτών της και θα τηρήσει τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει έναντι της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Αυτό με άλλα λόγια σημαίνει ότι η Ιταλία δεν θα γίνει Ελλάδα, που κοροϊδεύει τους πάντες, δεν τηρεί τις δεσμεύσεις της και αποδεικνύεται ανίκανη να ξαναμπεί σε τροχιά ανάκαμψης της οικονομίας της. Εξάλλου προ ημερών τα γαλλικά ΜΜΕ χαρακτήρισαν τον σοσιαλιστή ηγέτη Φρανσουά Ολάντ, αντίπαλο του Νικολά Σαρκοζί στις προσεχείς προεδρικές εκλογές, ως τον Γιώργο Παπανδρέου της Γαλλίας, γιατί, όπως έγραψαν, υπόσχεται στούς πάντες τα πάντα, για να αναρριχηθεί στην εξουσία. Η Ελλάδα θεωρείται ανίκανη και αναξιόπιστη και ο Γιώργος Παπανδρέου το πρότυπο της.

Οι χαρακτηρισμοί γενικεύονται σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. «Η Ελλάδα είναι ο καρκίνος της Ευρώπης», δήλωσε η υπουργός οικονομικών της Φιλλανδίας Γιούτα Ουρπιλάινεν. «Δεν θα πληρώνουμε εμείς για τους Έλληνες, που είναι τεμπέληδες και ψεύτες», έγραψε η ολλανδική εφημερίδα Τέλεγκραφ. Η απαξίωσή μας ως λαού έφτασε στο έσχατο σημείο να προτείνει η Γερμανία, έστω ανεπισήμως, να οριστεί στην Ελλάδα επίτροπος που θα την διοικεί, υποβιβάζοντας τον αιρετό πρωθυπουργό σε έπαρχο και μετατρέποντας το Κοινοβούλιο σε γραφειοκρατικό μηχανισμό διεκπεραίωσης των εντολών του.

Αυτή η ταπείνωση, αυτός ο εξευτελισμός μας ως λαού δεν ενοχλεί κανέναν από αυτούς που κρατούν στα χέρια τους τις τύχες μας; Ζούμε αυτόν τον ζόφο. Φτάσαμε στο σημείο να μας θεωρούν οι εταίροι μας «τα σκουπίδια της Ευρώπης». Αυτό είναι σήμερα το κατάντημά μας, και κανείς από αυτούς που μας οδήγησε στην κατάσταση αυτή δεν παραιτείται. Οι παραιτήσεις που σημειώθηκαν κατά την ψήφιση του νέου μνημονίου είναι αποτέλεσμα τακτικής, χωρίς ουσία. Κανένας δεν δήλωσε μετάνοια για ό,τι έκανε ή δεν έκανε έως τώρα, και αποτελεί υποκρισία η δήλωση βουλευτού ότι επιτέλους ψήφισε κατά συνείδησιν! Δηλαδή σε όλες τις προηγούμενες κρίσιμες ψηφοφορίες δεν ψήφιζε κατά συνείδησιν, αλλά με την ψήφο της μας έφερε στην σημερινή άθλια κατάσταση.

Οι διαρροές από την κομματική πειθαρχία στην πρόσφατη ψηφοφορία για το νέο μνημόνιο ίσως να είναι προμήνυμα νέων πολιτικών σχημάτων για την δήθεν ανανέωση του πολιτικού συστήματος. Αλλά νέο σπίτι με παλιά υλικά δεν γίνεται. Είναι μια ακόμη εξαπάτηση της κοινής γνώμης. Το προνομιούχο πολιτικό σύστημα επιδιώκει την επιβίωση και διαιώνισή του, χωρίς να ενδιαφέρεται για τον λαό. Αυτόν τον θεωρεί αγέλη άβουλων και κατευθυνόμενων όντων. Την ώρα που κυριολεκτικά καίγεται ο τόπος οι περισσότεροι πολιτικοί σκέπτονται τις επόμενες εκλογές και πώς θα εκλεγούν ή θα επανεκλεγούν! Ναι, αποτελούν επαγγελματίες της πολιτικής, που δεν θέλουν να χάσουν τα πολλά και μεγάλης αξίας κεκτημένα τους. Είναι ένα σύστημα που οι ίδιοι επιδιώκουν να το κρατούν κλειστό υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

Σ᾿ αυτήν την κατάσταση ποιά πρέπει να είναι η δική μας θέση, η θέση των Ελλήνων; Καταρχήν να θυμηθούμε την ιστορία μας. Να σκεφτούμε ποιοι είμαστε, ποια η κληρονομιά μας, ποιές οι υποχρεώσεις μας έναντι της ιστορίας. Δεν είναι η πρώτη φορά που φτάνουμε στο τελευταίο σκαλί στου κακού τη σκάλα, που γράφει ο Κωστής Παλαμάς. Ζήσαμε επί αιώνες υπό κατοχή κατά την Ρωμαιοκρατία και την Τουρκοκρατία, και όχι μόνο επιζήσαμε, αλλά μέσα στη δοκιμασία και στη δυστυχία μας δημιουργήσαμε, επιβληθήκαμε και καταφέραμε να απελευθερωθούμε. Πώς έγινε αυτό; Ο διακεκριμένος ιστορικός αείμνηστος Διονύσιος Α. Ζακυθηνός εξηγεί: «Ο Οθωμανός κατακτητής, ως και ο Ρωμαίος κυβερνήτης ή αυτοκράτωρ παλαιότερον, είχεν επίγνωσιν της υπεροχής των κατακτωμένων, πολλαχώς δε υπέστη την γοητείαν και την επίδρασιν του κρατικού, του πολιτιστικού και του πνευματικού των συστήματος». Οι Ελλήνες τότε είχαν μνήμη, είχαν επίγνωση της ταυτότητάς τους.

Σήμερα πού είμαστε; Τώρα είμαστε πάλι υπό κατοχή και στα τελευταία 30 χρόνια επιχειρείται συστηματικά να αποκοπούμε από τις ρίζες μας και να μην έχουμε μνήμη και ιδιοπροσωπία. Να γίνουμε κάτι σαν πολλούς Αφρικανούς ή σαν τους κατοίκους της Σιγκαπούρης και να χάσουμε την αυτοπεποίθησή μας, την αξιοπρέπειά μας. Μέχρι τώρα οι δυνάστες μας τα καταφέρνουν. Από κάτοχοι μοναδικής κληρονομιάς καταντήσαμε «ιθαγενείς», που πρέπει να πειθαρχήσουμε στις εντολές τους ή να εξοντωθούμε. Αντί να είμαστε ηγέτες, εξαχρειωθήκαμε και μετατραπήκαμε σε ουραγούς.

Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε προειδοποιήσει σχετικά: «Μεταβαίνουμε στην Ευρώπη όχι σαν πτωχοί συγγενείς, αλλά σαν λαός αρχόντων, δοκίμων χειριστών του πνευματικού Ευρωπαϊκού πλούτου και αντάξιων των μεγάλων προγόνων μας, που έθρεψαν πνευματικά τούς λαούς της Ευρώπης». Όμως εμείς αντί να είμαστε πρωτοπόροι στις σωστές αποφάσεις για την εμβάθυνση της Ευρώπης, για τη διατήρηση του κοινού πολιτισμού, για την ανάπτυξη με ανθρώπινο πρόσωπο, για την επιβίωσή της τον παγκόσμιο ανταγωνισμό, εμφανιζόμαστε ως «κουτοπόνηροι», μικροκατεργάρηδες, που παίρνουμε τα λεφτά από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για να πλουτίσουν ορισμένοι, για να γίνουμε «τεμπέληδες», για να βολευτούν οι ημέτεροι. Έτσι χάσαμε το δημιουργικό μας δαιμόνιο και αποκτήσαμε ως ιδανικό να κατοικοεδρεύουμε στο Δημόσιο, και καλύτερα να απολαμβάνουμε τις θέσεις στα «ρετιρέ» - ΔΕΚΟ. Γίναμε ατομιστές και ηδονιστές. Καμία ἔννοια και καμία αλληλεγγύη για το δοκιμαζόμενο διπλανό.

Ο ποιητής Γιώργος Σαραντάρης έγραψε πως «οι δυτικοί λαοί κινούνται είτε συνειδητά είτε όχι μέσα στα όρια του χρόνου και του χώρου, γι᾿ αυτό δεν οδηγούν τον εαυτό τους παρά στο θάνατο. Και αν οδηγούν τον εαυτό τους στο θάνατο, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να κάνουν τους δασκάλους και οδηγητές στούς άλλους λαούς». Και όμως αυτοί έγιναν δάσκαλοι και οδηγητές μας, γιατί εμείς τους το επιτρέψαμε, και μας οδηγούν στο θάνατο! Τι ντροπή! Καταντήσαμε να ακουγόμαστε στο εξωτερικό από την ανικανότητα των πολιτικών μας και από τις καταστροφές των βανδάλων εμπρηστών, που έχει εκθρέψει η κοινωνία και αδυνατεί να αντιμετωπίσει η πολιτεία.

Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε στο σημερινό κατάντημά μας είναι να δημιουργήσουμε εστίες πνευματικής αντίστασης και ιστορικής μνήμης. Και όπου κι αν βρισκόμαστε, με τον τρόπο μας να δεχτούμε την αποστροφή μας σε όσους μας οδήγησαν στη σημερινή καταφρόνια. Μην ξεγελαστούμε και πάλι. Ας σηκώσουμε κεφάλι, ας δείξουμε ότι διαθέτουμε γνώση, μνήμη και αξιοπρέπεια, κι ας παύσουμε να είμαστε ευκολόπιστοι και πάντοτε προδομένοι.

 

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος

Περιοδικό «Ανάπλασις», τ. 454 (2012)